Ik schreef gisteren een post over Lisa en de die rauwe realisatie dat ik zomaar haar moeder had kunnen zijn. Het was een stuk waarin ik als businesscoach spreek, maar ook als moeder en stiekem ook als wereldverbeteraar. Niet mijn usual talk dus. En toch moest ik hem uitspreken.
Want ik voel me offline regelmatig onveilig. Online voel ik me heel vaak onveilig, het is zelfs de reden waarom ik niets meer met LinkedIn doe of wil doen. Omdat ik er neergesabeld ben. Er geen respectvolle gesprekken kwamen als mensen het niet met me eens waren. Nee, gewoon gelijk hup, de bijl erover. Ik was verbijsterd. Dit was toch dat nette en meer hoogbegaafde platform? Wat gebeurde hier, niet normaal. Dat was het me niet waard.
En natuurlijk zie ik het op andere platforms ook gebeuren. Zeg ik zelfs zelf tegen mijn klanten ‘als je zichtbaar wordt en je hoofd boven het maaiveld uitsteekt, dan kun je weerstand verwachten’. En weerstand is niet erg, een zinnig gesprek als we het niet eens zijn. Maar dat neersabelen.
Dat we het normaal zijn gaan vinden dat mensen worden afgemaakt als ze zichtbaar worden.
Zo vaak onder mijn posts of ads. En dan niet eens op content, maar ook nog eens op uiterlijk of persoonlijk terwijl ze me niet kennen. Mijn stem.
De kleur van mijn haar.
Mijn bril.
Want ik heb serieus reacties gekregen die zó gemeen waren,
dat mijn dochter er letterlijk van moest huilen.
Niet één keer. Meerdere keren.
‘Mama, heb je gezien wat ze onder je post schrijven?’
Laatst van iemand met een internetmarketing buro, een adagency. Zelf een online ondernemer! Met een IQ van boven de 100, ik was echt flabbergasted dat hij mij zonder enig onderzoek een ‘omhoog gevallen zelfbenoemde businesscoach’ noemde. Really? Door een collega ondernemer.
Maar weet je wat ik nóg erger vind?
Het zijn vaak vrouwen.
Niet Hannes1824 met z’n zonnebril-selfie uit 2009 als profielfoto –
die lach ik nog wel weg.
Maar het zijn collega-ondernemers.
Vrouwen die zélf weten hoe keihard deze online wereld is.
Die weten wat het kost om zichtbaar te zijn.
En die dan alsnog denken dat het oké is om iemand persoonlijk aan te vallen.
En dat snap ik dus echt niet.
En dan zeggen ze: “Tja, je kiest er toch zelf voor om zichtbaar te zijn?”
Ja. Dat klopt.
Maar zichtbaar zijn is geen uitnodiging om je respect overboord te gooien.
Zichtbaar zijn is geen vrijbrief om iemand kapot te maken.
Zeker niet op hoe iemand eruitziet.
Dus nee, dit gaat niet alleen over straatonveiligheid.
Dit gaat óók over wat er onder een Instagram post gebeurt.
Wat je zegt in een opmerking over een B&B Vol Liefde-deelnemer.
Wat je in een flauwe grap deelt in je stories,
omdat je weet dat je er likes en comments mee scoort. Zoals ik ooit in een video ben gebruikt door onderneemsters die het een goed idee vonden om mijn marketing eens kritisch onder de loep te nemen.
We kunnen niets of niet veel doen aan de onveiligheid buiten. Ik kan helaas niet met alle Lisa’s mee naar huis fietsen. Maar ik kan wel iets doen aan online veiligheid, waarmee het begint. Want de cultuur die we online creëren is de cultuur die we mee naar buiten nemen.
En ik ga je nu iets vragen wat je misschien ongemakkelijk vindt:
👉 Zou jij trots zijn op je kind als ‘ie jouw online gedrag kopieert?
Zou je dan zeggen:
“Ja schat, goed gedaan – lekker ongenuanceerd iemand afbranden die je niet kent,
en dan ook nog even haar uiterlijk erbij pakken. Top!”
Of zou je je kapot schamen?
Want onze kinderen zien geen verschil tussen online en offline.
Wat jij zegt, is wat zij zien.
Wat jij post, wordt genormaliseerd.
Je kunt je niet online als een heks gedragen, en dan offline als een engel zijn.
Zo werkt het niet.
En weet je wat het wrange is?
Dezelfde vrouwen die roepen dat ze meer ‘support onder vrouwen’ willen,
dat we elkaar moeten steunen,
dat het tijd is voor meer vrouwelijke leiders –
zitten onder een post van een onbekende vrouw te typen dat ze ‘haar stem niet trekt’.
Zo binnen, zo buiten.
En ook: zo onder elkaar.
Een betere wereld begint bij jezelf, ook als het gaat over veiligheid. Al zeg ik nergens dat er dus een vrijbrief is voor mannen, dat is niet wat ik zeg. Maar ik zeg wel dat we zelf een begin kunnen maken om het tij te keren. Dat begint bij jezelf en vervolgens moet je de ballen hebben om anderen er respectvol op aan te spreken.
Als je vriendin een opmerking maakt over Jean-Paul, dat die “alleen maar meedoet voor reclame”,
of dat Ingrid “echt nog niet klaar is voor de liefde, belachelijk wat ze met die mannen deed” –
vraag dan eens aan die vriendin:
“Hoe weet je dat eigenlijk?”
“Zou jij het leuk vinden als iemand dat over jou zegt, na 14 minuten gecensureerde schermtijd op tv?”
Want zelfs dat – een snelle aanname –
is al een vorm van onveiligheid.
Een oordeel waar geen onderbouwing onder zit.
En ja, we hebben vrijheid van meningsuiting. Maar soms moet je gewoon je mond houden.
Daar móét je elkaar op aanspreken.
Als we echt een veiligere wereld willen bouwen voor vrouwen,
dan begint het met wat je doet.
En ook met wat je laat.
Dus ja. Dit is een oproep.
Ook aan jou.
👉 Niet om alles goed te doen.
👉 Niet om perfect te zijn.
👉Niet dat je je stem niet meer mag laten horen, of het maar met iedereen eens moet zijn. Zeker niet, als je het gesprek maar met respect aan gaat.
👉 Een oproep om je verantwoordelijkheid te nemen.
Voor wat je zegt.
Wat je post.
Wat je normaal vindt.
Wat je laat gaan bij een ander.
Wat je kinderen leren van hoe jij je gedraagt.
Want je kunt wel zeggen dat je een betere wereld wil.
Maar als je zelf niet bereid bent om het goede voorbeeld te geven?
Dan ben je geen onderdeel van de oplossing – dan ben je onderdeel van het probleem.
🖤 Zo binnen, zo buiten.
Laten we elkaar niet breken, maar bouwen.
Voor onze dochters.
Voor elkaars dochters.
Voor elkaar.
En ja – ook gewoon voor onszelf.
Dit is de link naar de reel die ik erover geplaatst had.
Ben ik de volgende keer weer gewoon dé Kick Ass businesscoach, oke?
#liefs <3
Veronique
