Ik ga vandaag maar eens met de billen bloot. Want ik heb mezelf de afgelopen maanden op iets betrapt waarvan ik oprecht dacht dat ik er inmiddels wel vanaf was. Ik heb mezelf namelijk een paar dingen wijsgemaakt die op het eerste gezicht heel redelijk klonken. Sterker nog, ik vond zelf dat ik verdomd goede redenen had. En dat was nou juist het probleem.
Vanaf eind mei/begin juni speelden er een aantal persoonlijke dingen in mijn leven die serieus waren en mijn tijd en aandacht nodig hadden. Na 15 jaar waarin mijn bedrijf zo ongeveer altijd op nummer één, twee en drie heeft gestaan, vond ik dat ik mezelf best de ruimte mocht en kon geven om mijn aandacht wat meer op andere dingen te richten. Ik speel met mijn bedrijf al een jaar of veertien topsport en als het hele idee van ondernemen is dat je nooit je voet van het gaspedaal mag halen, hadden we misschien allemaal beter in loondienst kunnen blijven. Oke, ik niet want ik was nooit in loondienst, maar je snapt hem. 😊
Dus ja, ik mocht absoluut gas terugnemen. Alleen nam ik niet een beetje gas terug. Ik ging zo ongeveer op de rem staan.
Ik had prima terug kunnen schakelen. In plaats daarvan trapte ik op de rem.
En dat verschil zag ik eigenlijk pas goed toen ik na mijn vakantie eind augustus eens een serieuze evaluatie deed. Want die persoonlijke omstandigheden vroegen wel degelijk tijd en aandacht, maar helemaal niet van mij dat ik twee maanden mijn business op een heel laag pitje zou zetten. Ze vroegen dat ik keuzes maakte en dat mijn bedrijf misschien tijdelijk niet op standje vijf draaide. Maar ik had prima terug kunnen schakelen naar drie of vier en tegelijkertijd voldoende ruimte kunnen hebben voor alles wat er privé speelde.
Dat deed ik alleen niet. Ik deed veel minder dan nodig was en wist dat voor mezelf uitstekend te onderbouwen. Er speelde veel, ik mocht toch ook een keer wat minder en na 15 jaar mocht die boog toch ook wel eens wat minder gespannen staan? Allemaal waar. Alleen gebruikte ik die waarheden om iets goed te praten waar de situatie helemaal niet om vroeg.
En volgens mij zat precies dáár ook de reden waarom ik er zo weinig vrede mee had. Als er daadwerkelijk een situatie was geweest waarin ik twee maanden helemaal niets had kunnen doen, dan had ik dat prima kunnen accepteren. Dan had ik geweten: dit is nu wat het is, dit is waar mijn aandacht moet zijn en mijn bedrijf komt later wel weer. Maar dat was niet zo en dat wist ik zelf natuurlijk ook.
Mijn omzet in juni en juli was lager dan ik gewend ben, maar laten we daar vooral geen drama van maken. Het waren bepaald geen slechte maanden en ik heb in de afgelopen 15 jaar gelukkig een bedrijf gebouwd dat niet onmiddellijk omvalt als Prins even niet op volle kracht draait. Het verlies aan omzet vond ik eigenlijk nog niet eens het vervelendste. Ik miste vooral de voldoening en het plezier dat ik normaal gesproken uit mijn werk haal. Dat lekkere gevoel als ik weet waar ik mee bezig ben, ergens vol voor ga en aan het einde van een dag denk: ja, hier word ik dus blij van. Of ‘dit is weer lekker gelukt Prins’.
En alsof één uitglijer niet genoeg was, deed ik met mijn lijf precies hetzelfde.
Een jaar of twee geleden ben ik serieus aan de slag gegaan met mijn lijf. Want ik ben inmiddels wel oma, maar ik heb niet per se de ambitie om me ook zo te vóélen en al helemaal niet om er zo uit te zien. Ik wilde een fit granny worden. Niet alleen eentje die in een leuke kledingmaat past, maar vooral eentje met een sterk, fit en vitaal lijf, waar ik hopelijk nog heel lang heel veel plezier van heb.
Dus deed ik wat ik altijd doe als ik iets belangrijk genoeg vind: ik ga niet zelf ‘rommelen’ of ‘proberen’, ik investeerde in mensen die er verstand van hebben hoe ik kan bereiken wat ik wil. Ik leerde hoe ik moest trainen, hoe ik moest eten en wat mijn lijf nodig had. En dat werkte als een tierelier. Ik werd sterker en fitter, had een enorme berg energie, mijn gewicht was onder controle, mijn vetpercentage zat op 14,1% en ik voelde me werkelijk beter dan ik me in jaren had gevoeld.
Tot deze zomer dus. Er speelde veel, we gingen op vakantie en ook nog naar landen waar ze volgens mij collectief hebben besloten dat eiwitten zwaar overschat worden en dat een maaltijd vooral uit zoveel mogelijk koolhydraten moet bestaan. En daar ging Prins weer: ach weet je, laat maar even. ‘Je bent op vakantie, je hoeft niet altijd zo streng te zijn, je mag toch ook gewoon genieten en daarna pak je het wel weer op.’
En voordat iemand nu denkt dat ik hier ga beweren dat je met je bak kwark en kipfilet in een koelbox op vakantie moet: natuurlijk niet. Ik had prima wat anders kunnen eten. Ik had minder strak op mijn programma kunnen zitten, kunnen genieten van alles wat er voorbijkwam en tegelijkertijd voor het grootste gedeelte kunnen blijven doen waarvan ik inmiddels wist dat mijn lijf er goed op functioneert. Dát was terugschakelen geweest.
Maar ook hier ging ik veel verder dan de situatie van me vroeg en had ik daar voor mezelf een uitstekend verhaal bij. Want “er zijn hier alleen maar koolhydraten” klinkt natuurlijk heel overtuigend, de plaatjes op de menukaarten bewezen dat ook in mijn ogen,zolang je vooral niet te veel moeite doet om te kijken of er misschien ook iets anders te vinden is.
Ik dacht dat ik voor ‘gun jezelf wat ruimte’ koos. Ondertussen werd ik er eigenlijk helemaal niet blij van.
En dat vind ik achteraf misschien nog wel het meest interessante van deze hele zomer: ik verkocht het op beide gebieden aan mezelf als een vorm van vrijheid. Even niet zo streng, even niet zoveel moeten, even ruimte voor andere dingen. Alleen bleek die zogenaamde vrijheid me helemaal niet te geven waar ik blijkbaar op had gerekend.
Ik werd minder fit, kreeg minder energie, werd minder tevreden over mijn lijf en voelde mijn conditie achteruitgaan. Zakelijk miste ik ondertussen mijn plezier, mijn voldoening en de energie die ik normaal juist uit mijn bedrijf haal. Ik voelde me dus op beide fronten mínder goed dan toen ik mezelf zogenaamd minder vrijheid gunde. Nou, lekker vrij. Ik bleek niet zo’n goede deal met mezelf gesloten te hebben.
En begrijp me goed, de conclusie is dus absoluut niet dat ik voortaan altijd op volle kracht vooruit moet. Ik wil juist een leven en een bedrijf waarin ik kan schakelen. Waarin er periodes zijn waarin mijn bedrijf alle aandacht krijgt en periodes waarin andere dingen belangrijker zijn. Anders had ik het ook nooit zo lang volgehouden. Maar er zit nogal een verschil tussen bewust terugschakelen omdat de situatie daarom vraagt en jezelf toestemming geven om op de rem te staan omdat je een goede reden hebt gevonden waarmee je dat voor jezelf kunt verantwoorden.
Dat laatste had ik gedaan. En blijkbaar vond ik één keer niet genoeg, dus deed ik het zowel met mijn business als met mijn lijf.
Op 28 augustus stopte ik met mijn excuses gelijk geven
Toen ik terugkwam van vakantie had ik, zoals iedere maand, een evaluatiemoment met mezelf. Want je kunt niet groeien als je niet regelmatig kijkt naar wie je bent, waar je staat, wat er goed gaat en waar je jezelf inmiddels weer een verhaal zit te vertellen dat je toevallig bijzonder goed uitkomt.
En toen ik dat eerlijk deed, was mijn conclusie eigenlijk heel simpel: hier word ik niet gelukkig van. Dus besloot ik op 28 augustus dat het mooi was geweest. Niet boos op mezelf, niet in paniek en ook niet met het idee dat ik nu twee maanden in drie dagen moest gaan inhalen. Ik wilde gewoon weer terug naar hoe ik me daarvoor voelde. Ik wilde mijn sterke lijf terug, mijn energie terug, mijn plezier in mijn werk terug en ja, ik wilde mijn omzet ook gewoon weer op het niveau hebben waarop ik weet dat mijn bedrijf kan draaien.
En toen bleek hoe snel ik weer terug kon schakelen, want ik weet precies hoe het werkt. Ik wéét hoe ik mijn bedrijf weer back on track krijg en datzelfde geldt voor mijn lijf.
Nog geen twee weken later draai ik de beste maand van dit jaar. Al zijn we pas halverwege de maand.
Voor mijn lijf wist ik exact wat ik moest doen, omdat ik de kennis had en inmiddels wist wat voor mij werkte. Dus ik ben dat weer gaan doen. Binnen een paar weken gingen de eerste kilo’s eraf, begon mijn vetpercentage weer te dalen en kreeg ik er gratis en voor niets een hoeveelheid spierpijn waardoor ik liep als een 93 jarige.
Dat is dus het irritante van stoppen: je moet daarna ook weer beginnen. Ik heb de afgelopen jaren ‘best intens’ getraind zonder noemenswaardige spierpijn, omdat mijn lijf eraan gewend was. Nu mocht ik gezellig opnieuw door die opbouwfase heen. En daarmee werd nog maar eens bevestigd wat ik eigenlijk allang wist: consistent je ding doen is uiteindelijk zoveel makkelijker dan steeds stoppen en opnieuw beginnen. Het kost minder energie, het voelt beter en het levert ook nog eens veel meer op.
Zakelijk ging dat gelukkig een stuk minder pijnlijk. Ook daar hoefde ik niet te zoeken naar wat ik moest doen. Ik wist wat werkte, ik wist wat het van mij verlangde en ik wist welke acties nodig waren. En omdat ik na die twee maanden en een waanzinnige vakantie ook weer ontzettend veel zin in had, deed ik die dingen met zoveel energie dat ze zelfs meer opleverden dan de keren daarvoor.
Het resultaat vind ik zelf nog steeds bijna absurd. Halverwege september heb ik niet alleen al mijn beste maand van dit jaar gedraaid, terwijl ik echt bepaald geen beroerde omzetten draai. Nogmaals: juni en juli waren helemaal geen slechte maanden. September ging gewoon compleet door het dak.
Ik ben niet harder gaan werken om daar te komen. Ik ben weer toe gaan passen wat ik weet dat werkt. Ik weet wat ik moet doen, dat is de kracht en die is onbetaalbaar.
En daar zit de reden waarom ik je dit hele verhaal vertel. Niet om met mijn omzet te wapperen en ook niet om je te vertellen hoe fantastisch het is dat ik binnen een paar weken mijn kilo’s en mijn omzet weer de goede kant op kreeg. Want ego technisch heb ik me wel drie keer af gevraagd of ik dit wel moest sturen. Het is vooral niet dat jij nu denkt ‘oh, maar het is niet gek dat mij dit gebeurt want het gebeurt Veronique ook nog’. Want daar is dit blog niet voor. Integendeel. Want daar zit juist het grote verschil tussen jou en mij; ik realiseerde me hierdoor vooral dat ik me deze uitglijder kon permitteren. En dat is bij jou als lezer hoogstwaarschijnlijk niet het geval. Geen oordeel, een constatering, een feit.
Het verschil tussen jou en mij is niet alleen omdat ik een succesvol bedrijf heb gebouwd dat (financieel) tegen een stootje kan. Mijn grootste luxe was dat ik wist hoe mijn normale situatie eruitzag én dat ik precies wist wat ik moest doen om daar weer naar terug te keren. Ik hoefde niet te hopen dat het weer goed zou komen en ook niet eerst weken van alles uit te proberen om te kijken waar mijn omzet misschien van zou kunnen stijgen. Ik wist wat er aan de hand was, wist wat ik moest doen en kon dus weer opschakelen.
Maar wat als jij permanent in een uitglijder zit?
Want daar moest ik ineens aan denken. Voor mij waren juni en juli een afwijking en dat wist ik omdat ik exact weet wat mijn omzet in deze maanden is normaal. Ik weet hoe mijn bedrijf draait als ik doe wat nodig is, ik weet welke resultaten daarbij horen en ik weet hoe het voelt als ik daadwerkelijk aan het stuur zit.
Maar wat als deze tijdelijke situatie van mij voor jou eigenlijk je normale situatie is? Wat als je al heel lang hard werkt, maar nooit echt hebt ervaren hoe het is als je bedrijf structureel doet wat jij wilt dat het doet? Als de ene maand aardig gaat en de volgende tegenvalt, maar je eigenlijk bij geen van beide precies kunt aanwijzen waarom?
Dan heb je een heel ander probleem. Want dan kun je niet “even terug”. Waar moet je naar terug als het nog nooit structureel heeft gewerkt?
En volgens mij geldt dat voor veel meer ondernemers dan ze zelf in de gaten hebben (wat op zich al een probleem is….). Ze zien zichzelf niet als iemand die tijdelijk is uitgegleden. Dit ís gewoon hoe hun business gaat. Soms komt er lekker omzet binnen, soms is het angstvallig stil, soms lijkt iets geweldig te werken en een maand later gebeurt er geen klap meer. En omdat ze niet precies weten waardoor het ene resultaat ontstond, weten ze ook niet wat ze moeten doen als dat resultaat uitblijft.
Dan zit je dus eigenlijk permanent in een uitglijder.
Niet omdat je niet hard genoeg werkt of niet graag genoeg wilt, maar omdat je de kennis mist om te kunnen zien wat er gebeurt en dus ook niet bewust kunt bepalen wat er nodig is. Als je niet weet in welke versnelling je rijdt, wordt terugschakelen lastig en opschakelen al helemaal.
Als je weet hoe je business werkt, kun je eindelijk zelf schakelen
En dát is voor mij de werkelijke vrijheid van ondernemen. Niet dat je altijd maar volle bak vooruit moet, maar dat je weet wat je doet. Dat je gas kunt geven als je wilt groeien, bewust kunt terugschakelen als je leven daarom vraagt en ook herkent wanneer je jezelf inmiddels iets aan het wijsmaken bent en veel harder op de rem hebt getrapt dan überhaupt nodig was.
Maar vooral dat je weet hoe je weer opschakelt als jij daar klaar voor bent.
En dat is precies wat ik je leer tijdens Slim en Snel Succesvol. Niet een verzameling losse trucjes waarmee je toevallig volgende maand wat meer omzet kunt draaien, maar begrijpen hoe je business werkt. Weten wat resultaat veroorzaakt, wat er van jou nodig is en wat je moet doen als het resultaat achterblijft.
Want kennis zorgt er niet voor dat je nooit meer een uitglijer maakt. Volgens mij heb ik hierboven vrij overtuigend bewezen dat je met behoorlijk wat kennis nog steeds prima in staat bent om jezelf dingen wijs te maken. Het verschil is dat een uitglijer dan ook daadwerkelijk een uitglijer blijft en niet ongemerkt je permanente situatie wordt.
Ik wist op 28 augustus wat me te doen stond en nog geen twee weken later draaide ik mijn beste maand van het jaar in twee weken. Niet omdat ik een wondermiddel uit de kast trok, maar omdat ik de kennis had om te zien wat er nodig was en daar direct naar kon handelen.
De vraag is dus niet of jij jezelf af en toe kunt permitteren om terug te schakelen. Natuurlijk kan dat. De veel belangrijkere vraag is of jij weet hoe je weer opschakelt wanneer jij dat wilt. En als je bij het lezen hiervan denkt: shit Prins, als ik eerlijk ben weet ik dat eigenlijk helemaal niet, dan is dat precies waarom ik wil dat je bij Slim en Snel Succesvol bent.
Zorg dat je niet nog een paar maanden permanent in die uitglijder blijft zitten en ondertussen blijft hopen dat het op enig moment vanzelf gaat lopen. Ik wil dat jij begrijpt hoe je business werkt, zodat je zelf kunt bepalen wanneer je gas geeft, wanneer je terugschakelt en vooral wat je moet doen om weer op snelheid te komen.
Dus druk nu op de knop voor Slim en Snel Succesvol en zorg dat je erbij bent. Want als je business nog nooit structureel heeft gewerkt zoals jij wilt, heb je niet nóg meer tijd nodig. Je hebt vooral nodig dat je eindelijk weet wat je doet.
